Op het moment van schrijven hebben we in Nederland voor het eerst een ‘code rood’  voor wat betreft de warmte. De gevoelstemperatuur zal hier vanmiddag in de wijk 42 graden bedragen. Enfin, niet klagen maar dragen zouden sommigen zeggen. Ik zit lekker aan een iced tonic-espresso. Toch is het effect op de samenleving aanzienlijk: scholen dicht, werknemers vrij en ook maaltijdbezorgers hebben de bezorging gestaakt. Voedsel laten bezorgen is voor de meeste mensen een luxe, maar ben je een sperwermoeder met drie jongen, dan kun je niet zonder. Gisteren, toen het nog net ietsje minder warm was dan vandaag, zag ik zo’n moeder zitten, op een tak een eindje van het nest. Een beetje dutten, poetsen en na een tijdje ongedurig om zich geen kijkend: ‘waar blijft manlief met het voedsel’. Na een half uurtje werd ze alert, vloog naar een ander deel van het bos om daar een verse prooi in ontvangst te nemen. Eerst snel zelf wat eten, en daarna werden de jongen gevoerd. Het mannetje zal ongetwijfeld, als een echte seriemoordenaar, alweer ergens anders in het bos hebben zitten loeren op de volgende maaltijd. Petje af voor deze ‘verantwoordelijke ouders’ die ook bij codes oranje of rood niet verzaken ….

At the time of writing, the Netherlands is experiencing its first-ever red weather warning for extreme heat. This afternoon, the feels-like temperature in my neighbourhood is expected to reach 42°C (108°F). Well, as the Dutch saying goes, don’t complain, just get on with it. I’m enjoying an iced tonic-espresso. Even so, the impact on society is enormous: schools are closed, many employees have been sent home, and even food delivery services have suspended their operations. For most people, having food delivered is a luxury. But if you’re a female Eurasian Sparrowhawk raising three hungry chicks, it’s an absolute necessity. Yesterday, when it was just a little less hot than today, I watched such a mother perched on a branch some distance from the nest. She spent her time dozing, preening, and glancing around impatiently, as if wondering, “Where’s my husband with the food?” After about half an hour, she suddenly became alert and flew to another part of the woods, where she received a freshly caught prey item from her mate. She quickly ate a little herself first, and then returned to feed the chicks. Meanwhile, the male was undoubtedly already lurking somewhere else in the forest, like a true serial killer, searching for the next meal. Hats off to these devoted parents, who never fail in their duties—not even under orange or red heat warnings.