Het is één van de platen die ik grijs heb gedraaid: The Wall, van Pink Floyd. Weliswaar niet toen het uitkwam, toen was ik nog net ietsje te jong om het helemaal te begrijpen. Maar later, in de jaren tachtig, kende ik het van binnen en van buiten. Wél herinner ik me nog de iconische videoclip. Hier moest ik allemaal weer even aan denken toen ik onlangs deze bosuil zag zitten. Terwijl bouwen met hout weer steeds populairder wordt, doen de bosuilen klaarblijkelijk het omgekeerde. En zeg nou zelf: waarom zou je in een vochtige boomholte gaan zitten wanneer je ook gewoon een woning kunt (laten) metselen? Het enige nadeel is dat ze je misschien gaan uitmaken voor steenuil, maar soit .. Enfin, deze uil zat er hoog en droog bij – en geef hem eens ongelijk. Ik zit, terwijl ik dit schrijf, trouwens weer lekker naar The Wall te luisteren. Grappig, hoe dingen gaan.. 

It’s one of those albums I played to death: The Wall by Pink Floyd. Admittedly, not when it first came out—I was just a little too young then. But in the 1980s, I knew it inside out. I do still remember the iconic music video, though. That’s what came to mind when I recently spotted this tawny owl sitting there. While building with wood is becoming increasingly popular again, tawny owls apparently seem to be doing the opposite. Because why would you choose to sit in a damp tree hollow when you can simply have a house built for you in brick? The only downside is that people might mistake you for a little owl (stone owl in Dutch), but so be it… Anyway, this owl was sitting high and dry—and who could blame him? As I’m writing this, I’m happily listening to The Wall again. Funny how things work out…