Bij een onooglijk plasje staat een wat sullige vogel. Het is de vogel waarvoor we hier naartoe gekomen zijn: een ralreiger. Hij staat tegen een rietkraagje, en vist af en toe wat uit het water. Soms laat ‘ie zich opjagen door een agressieve meerkoet. Hij verdwijnt dan een tijdje uit beeld, om vervolgens weer voorzichtig terug te keren. De lucht is donker en af en toe regent het. Het licht is slecht, de vogel zit op redelijke afstand, en wij achter een hek. De koffie is allang op. Het gebiedje heet vermoedelijk niet voor niets ‘Stinkgat’. En toch word ik er blij van. Het zijn rare tijden …

By an unremarkable little puddle stands a somewhat goofy-looking bird. It’s the bird we came here for: a squacco heron. It stands by a patch of reeds, occasionally fishing something out of the water. Every now and then it gets chased off by an aggressive coot. It disappears from sight for a while, only to cautiously return later. The sky is dark and from time to time it rains. The light is poor, the bird is fairly far away, and we’re standing behind a fence. The coffee ran out long ago. The place is probably not called “Stinkgat” (“Stink Hole”) for nothing. And yet it makes me happy. Strange times indeed …