Blauwborsten zijn, zoals de meeste zangertjes, vrij kleine vogeltjes. Toch zie je in deze tijd van het jaar overal foto’s van de soort opduiken waarbij ze enorm lijken. Voor veel fotografen lijkt te gelden: hoe groter in beeld, hoe beter. Over smaak valt niet te twisten, zo wil de uitdrukking, maar toch hebben foto’s met wat meer ruimte vaak net wat meer zeggingskracht. Dat is althans mijn bescheiden overtuiging. Daarom ben ik dan ook meestal niet rouwig wanneer de vogel op enige afstand zit, het scheelt weer achteruit lopen denk ik dan altijd maar. Onlangs stond ik langs een rietkraagje in een druk gebied, waarbij een andere aanwezige uitvoerig zijn beklag deed dat de vogel zo ver weg zat. Ik genoot me ondertussen suf. Het kan verkeren. Is het één beter dan het ander? Nee. Vind ik het één mooier dan het ander? Ja. Of nauwkeuriger gezegd: meestal wel. Zie maar.

Bluethroats are, like most warblers, fairly small birds. Yet at this time of year you see photos of the species popping up everywhere in which they appear enormous. For many photographers, it seems the rule is: the bigger in the frame, the better. As the saying goes, there’s no accounting for taste, but still, photos with a bit more space often carry just a little more expressive power. At least, that’s my humble opinion. That’s why I’m usually not too bothered when the bird is some distance away—it saves me having to step back, I always tell myself. Recently, I was standing by a patch of reeds in a busy area, where another person present was loudly complaining that the bird was so far off. Meanwhile, I was thoroughly enjoying myself. Funny how things go. Is one better than the other? No. Do I find one more beautiful than the other? Yes. Or more precisely: most of the time, I do. See for yourself.