Terwijl ik met beide autoramen geopend stapvoets door de polders rijd, hoor ik opeens een bekend geluid: ‘grok grok’ of iets wat daarvoor door moet gaan. Patrijzen! Dat is leuk, want die heb ik al jaren niet meer gezien. Het duurt eventjes, maar dan komt er een mannetje tevoorschijn. Hij roept nog wat, en gaat vervolgens in de ‘ruststand’. Aangezien ik verder toch geen plannen heb, besluit ik maar even te wachten en te kijken wat er gaat gebeuren. En óf er nog wat gaat gebeuren. Na een kleine tien minuten wordt ‘ie opeens wederom alert, gaat uitgebreid om zich heen staan kijken, en verplaatst een paar keer kleine stukjes. Dan krijgt ‘ie het op z’n heupen en smeert ‘m, in zijn kielzog de rest van de familie. Die had ik niet opgemerkt tussen de ruigte. En uiteraard zat ik net even de DB-alerts te checken, dus ik miste deze aftocht jammerlijk. Maar goed, allang blij weer eens wat plaatjes te hebben kunnen maken van deze soort…

While I’m crawling through the polders at walking pace with both car windows open, I suddenly hear a familiar sound: “grok grok,” or something close enough to it. Partridges! That’s a treat, because I haven’t seen any for years. It takes a little while, but then a male appears. He calls a bit more and then goes into “rest mode.” Since I don’t really have any plans anyway, I decide to wait for a moment and see what happens—or if anything happens at all. After about ten minutes he suddenly becomes alert again, stands around scanning his surroundings at length, and shifts position a few times in short bursts. Then he gets the urge and takes off, with the rest of the family in his wake. I hadn’t noticed them hidden in the rough vegetation. And of course, I happened to be checking the DB alerts at that exact moment, so I completely missed their retreat. Still, I’m just happy I managed to get some shots of this species again…