We leven in een tijd van hyperbolen. Zo is er een zeker heerschap in een niet nader te noemen land, dat zo’n groot minderwaardigheidscomplex heeft, dat alles wat hij doet het ‘grootste’, het ‘beste’ of het ‘geweldigste’ ooit moet zijn. Klaarblijkelijk moet de hele wereld, maar vooral hijzelf, ervan worden overtuigd dat hij niet gewoon de grootste loser ooit is. Die hij dus wel is. Duh. Maar ja, wie gaat ‘m dat eindelijk eens vertellen? De reuzenstern, daarentegen, is wel degelijk de grootste stern ter wereld, met een spanwijdte tot 140cm. Daar kan ‘ie zelf natuurlijk niks aan doen, en voorzover ik weet laat ‘ie zich er daarom ook niet op voorstaan. Zo kan het ook: bescheidenheid siert te stern. We kennen ‘m hier in Nederland als doortrekker, en als er eentje in de buurt zit neem ik meestal wel even een kijkje. Het wonderlijke is overigens dat ik er nog nooit eentje iets heb zien vangen. Meestal zitten ze een tijdlang ergens op een slikplaatje te chillen om opeens op te vliegen en een tijdje te gaan jagen. Na een paar vruchteloze rondjes ploffen ze dan weer neer. Maar goed, het moet haast wel toeval zijn dat ik nog nooit een succesvolle jacht heb gezien. Want de ‘grootste’ wordt je natuurlijk niet zomaar …

We live in an age of hyperbole. Take, for instance, a certain gentleman in a certain unnamed country who has such a massive inferiority complex that everything he does has to be the “biggest,” the “best,” or the “greatest” ever. Apparently, the world — but above all, himself — must be convinced that he isn’t the biggest loser ever. Which, of course, he is. But then again, who is finally going to tell him? The Caspian Tern, on the other hand, really is the largest tern in the world – with a 140cm wingspan. It can’t exactly help that, of course, and as far as I know, it doesn’t make a big deal of it either. Modesty becomes the tern. Here in the Netherlands, we know it as a passage migrant, and whenever there’s one around, I sometimes go and have a look. The curious thing, though, is that I’ve never actually seen one catch anything. Usually, they sit around for a while, chilling on some mudflat, only to suddenly take off and spend some time hunting. After a few fruitless circuits, they plop back down again. But then again, it’s probably just coincidence that I’ve never witnessed a successful hunt. Because you don’t become the “greatest” for nothing…