Estaca de Bares is dé hotspot voor zeevogeltrek in Europa. De hardcore trektellers van ons gezelschap zaten daar dan ook van zonsopgang tot zonsondergang. Voor de gezelligheid ben ik er even bij gaan zitten, maar voor de foto’s moet je daar niet zijn, vandaar onze boottochtjes. Terwijl de ‘scopers’ op hun stoeltjes zaten om zich te vergapen aan de voorbijtrekkende vogels, scanden Bouke en ik de bosjes direct achter de trektelepost op een soort die we graag wilden zien: de Provençaalse grasmus. We vonden er verschillende, maar zoals we ze kennen: rusteloos en vaak diep in de begroeiing. Eén keer ging er een mooi mannetje even in een topje zitten, en dat was het dan. Enfin, in elk geval weer net wat andere foto’s dan de vorige keer dat ik de soort zag, als dwaalgast hier in Nederland. 

Estaca de Bares is the hotspot for seabird migration in Europe, so the hardcore seawatchers in our group were there from sunrise to sunset. I joined them for a while for the company, but it’s not really the place to be if you’re after photographs — hence our boat trips. While the ‘scopers’ sat on their little chairs, marvelling at the passing birds, Bouke and I scanned the bushes right behind the migration watchpoint for a species we were keen to see: Dartford Warbler. We found several, but as we know them, they were restless and often deep in the vegetation. On one occasion, a fine male perched briefly on top of a bush, and that was it. Anyway, at least I ended up with some slightly different photos from the last time I saw the species, when it turned up as a vagrant here in the Netherlands.