Een woestijntapuit had ik al een tijdje niet meer gezien in Nederland, maar goed, het is hier dan ook een zeldzame dwaalgast. De laatste was alweer een jaartje of acht geleden, in 2017. Toen zat ‘ie in de klei bij Schiphol – een rare plek. Nu vliegen de drones je daar om de oren, maar toen was het klaarblijkelijk een leuke plek voor een tapuit. Vandaag zag ik er eentje dichter bij huis, gewoon in de duinen. Leuk, want zo in het zand van een duinvalleitje had ik ‘m nog niet. Toen ik aankwam was de vogel even uit beeld, maar na een kleine anderhalf uur zoeken (en enigszins bezweet van het op- en aflopen van de duinen  in mijn regenpak) vond een scherp oog hem weer en kon ik een paar plaatjes maken – dat moest wel snel, want hoewel niet schuw was de vogel wel beweeglijk! Even waande ik me weer terug in Marokko, waar ik er eerder dit jaar nog enkele zag. Maar toen zonder regenpak 😉 

I hadn’t seen a Desert Wheatear in the Netherlands for quite a while, but then again, it’s a rare vagrant here. The last one was about eight years ago, in 2017. Back then it was sitting in the clay near Amsterdam Airport —a strange spot. These days drones are buzzing around your head there, but apparently it was a nice place for a wheatear at the time. Today I saw one closer to home, in the dunes. Fun, because I’d never seen one in the sandy floor of a dune valley before. When I arrived the bird was out of sight, but after a little over an hour and a half of searching (and working up quite a sweat hiking up and down the dunes in my rain gear), a sharp pair of eyes refound it and I was able to take a few shots—had to be quick, because while it wasn’t shy, it was certainly restless! For a moment I felt like I was back in Morocco, where I saw a few earlier this year. But back then I didn’t need rain gear 🙂