Om – ook voor mijzelf – onduidelijke redenen, is het beheer van mijn foto-archief een zich al jaren voortslepend drama. Ik heb het lopende jaar (2025) op mijn desktop staan, en een kopie daarvan op twee externe harde schijven. Eén in huis naast mijn Mac, en eentje op een Geheime Locatie. Van alle andere jaren heb ik (uiteraard) ook kopieën op die twee externe harde schijven. Probleem met het ‘lopende jaar’ is dat elke keer, tegen het einde van het jaar, mijn desktop (1TB) volloopt. Bij het schrijven van dit blog is er nog maar ca 25GB vrij. Kortom: ik kan eigenlijk niet meer de deur uit om te gaan fotograferen – want anders loopt de boel spaak. Daar word ik dan natuurlijk weer chagrijnig van en ik moet dus naarstig op zoek naar andere activiteiten of uitjes. En mind you, geen foto-uitje dus, maar vogelskijken met alleen de kijker, of klimmen (of bij uitzonderlijk mooi decemberweer kajakken) – dat levert namelijk hooguit wat plaatjes met de iPhone op. Enfin, met dit alles in het achterhoofd baalde ik dus als een stekker dat ik enkele dagen geleden, hier om de hoek,  voor het eerst sinds tijden weer eens tegen een ijsvogeltje aanliep. Want hé, dat moest natuurlijk gevierd worden met een plaatje, maar was daar nog wel plek voor? Ik besloot het erop te wagen en liep even naar huis om de camera te halen. Toen ik weer op de plek des onheils kwam, geen ijsvogel. Joepie! Weg opslagstress. Terwijl ik net opgewekt weer door wilde lopen, kwam de kleine pestkop toch opeens weer aanzeilen. En gaf ook nog even een korte poseersessie weg: op een takje zus, op een takje zo en voor de lol ook nog even op een brugleuning. Damn. Toch maar voorzichtig klikken af en toe. Niet teveel, want in mijn hoofd zag ik alleen nog maar beelden van overvolle schijven, rokende computers en vastlopende software. Enfin, weer thuis las ik de foto’s in, en het paste allemaal nog net. Maar dit was wel echt de laatste vogel van het jaar, of zoals ze in het Spaans zeggen “el último pájaro del año”. In kijk al uit naar januari, wanneer er opeens als vanzelf weer ruim 600GB vrije ruimte is om weer eens lekker vol te rammen met foto’s. Tot volgend jaar ! En hopelijk duikt er niet opeens nog een enorme rammer hier in de omgeving op….

For reasons that are unclear—even to myself—managing my photo archive has been a long-running drama for years. I keep the current year (2025) on my desktop, with a copy on two external hard drives: one at home next to my Mac, and one at a Secret Location. For all the other years I also (of course) have copies on those two external hard drives. The problem with the “current year” is that every time, toward the end of the year, my desktop (1 TB) fills up. At the time of writing this blog there’s only about 25 GB left. In short: I can basically no longer go out to take photos—because otherwise everything grinds to a halt. Naturally, that makes me grumpy, and so I have to look for other activities, because otherwise the situation would become unbearable… And mind you, not a photo trip but maybe birding with only a pair of binocular, or indoor climbing (or if the weather is extremely temping maybe kayaking), which at most yields a few shots with the iPhone. Anyway, with all this in mind, I was really annoyed a few days ago when, for the first time in ages, around the corner, I ran into a kingfisher again. Because hey, that obviously had to be celebrated with a photo—but was there even room for it? I decided to take the risk and quickly went home to get the camera. When I returned to the scene of the crime, no kingfisher. Hooray, storage stress gone. Just as I was about to walk on cheerfully, the little rascal suddenly came gliding back in. And even treated me to a short posing session: on one twig like this, on another twig like that, and just for fun also on a bridge railing. Damn. So I carefully clicked the shutter now and then. Not too much, because in my head I could see nothing but overfilled drives, smoking computers, and software grinding to a halt. Anyway, it all just barely fit, but this really was the last bird of the year—or, as they say in Spanish, “el último pájaro del año.” I’m already looking forward to January, when, as if by magic, there will suddenly be over 600 GB of space again to happily fill to the brim with photos. Until next year!