Het fascisme is weer helemaal terug van (bijna) weggeweest. Na jaren van een bestaan in de marge, heeft het domme en ontevreden deel van de bevolking – geholpen door een generatie populistische en niet al te snuggere politici- weer ruim baan gegeven aan deze verwerpelijke ideologie. Klaarblijkelijk zijn de duistere kanten van het fascisme reeds lang vergeten. Ik vind het allemaal weinig vrolijkmakend. De ijsvogel heeft bij ons in de wijk eveneens een kwijnend bestaan geleden, maar lijkt nu ook weer terug van weggeweest. Kijk, en daar word ik dan wel weer vrolijk van. Het donker heeft immers een tegenkracht nodig. En wanneer die komt in de vorm van een blauwe parel, dan ben ik van de partij. Zeker wanneer het vogeltje af en toe even meewerkt met de fotograaf. Maar ook zonder camera of kijker is het een aanwinst voor de buurt.  Goed, met de ijsvogel alleen gaan we het natuurlijk niet redden tegen de opmars van bruin-rechts. Maar het is op zijn minst een goede herinnering dat er nog mooie dingen bestaan, dingen die het waard zijn om voor te knokken.

Fascism is well and truly back from being (almost) gone. After years of existing on the margins, the dull and discontented part of the population—helped along by a generation of populist politicians and not overly bright leaders—has once again given this reprehensible ideology free rein. Apparently, the dark sides of fascism have long since been forgotten. It doesn’t make me happy. The kingfisher in our neighbourhood has also led a struggling existence, but now seems to have returned as well. And that does make me happy. Darkness, after all, needs a counterforce. And when that comes in the form of a blue jewel, I’m all in. Especially when the little bird occasionally cooperates with the photographer. But even without a camera or binoculars, it is an asset to the neighbourhood. Of course, the kingfisher alone won’t be enough to stand up to the advance of the brown right. But it is a good reminder that beautiful things exist—things worth fighting for.