Hier in de regio zitten bosuilen. Net als in alle andere gebieden in ons land, boomloos akkerland uitgezonderd. Goed beschouwd barst het in Nederland van de bosuilen. De ene plek is aan het zicht onttrokken en wordt daarom niet of nauwelijks opgemerkt, op de andere zit de uil ‘open en bloot’ en kan dus gemakkelijk worden opgemerkt. Toch lopen, fietsen en rennen de meeste mensen er dagelijks aan voorbij zonder dat het ze opvalt Tot er wat vogelaars en fotografen staan te kijken, want dan wil men natuurlijk weten wat er te zien is. Ouders met kinderen vergapen zich dan plotseling aan een heuse uil, en zelfs hardlopers houden even in. Het verhaal dat er goed zichtbare uil zit doet de rond, de foto’s verschijnen op waarneming.nl en de social media, en in korte tijd wordt steeds drukker. De uil, ondertussen, trekt zich er niet al te veel van aan en zit het grootste deel van de dag te soezen, zoals het ‘heurt’ zeg maar. Wat voor wie het niet weet: uilen jagen ‘s-nachts en rusten overdag uit, soms in de opening van hun holte zittend om wat warmte van de zon op te pikken. Af en toe loopt er een iets te enthousiaste voorbijganger met z’n iPhone naar de boom (die weet niet beter) soms iemand met een ‘echte’ camera (die wel beter zou moeten weten) en die worden dan over het algemeen keurig teruggefloten naar wandelpad , vanwaar de uil prima te zien is. Tot zover allemaal niks geks. Maar dan, je kon er op wachten, komen er lieden van buiten de regio, die de meest achterlijke capriolen uithalen (ik zeg niet welke, want dat zou andere malloten nog op een idee kunnen brengen) om de uil zijn ogen te laten openen, of ‘beter’ nog: uit zijn hol te jagen. Want daarmee krijg je namelijk meer likes op de socials en kun je filmpjes maken (van gestresste vogels dus). Wat eigenlijk best goed ging, loopt uit de hand. De terreinbeheerder plaatst hekjes, zodat mensen snappen dat ze niet van het pad af moeten en zich normaal moeten gedragen. De uil zit nu achter een hekje. Maar of het helpt?

Here in the region we have tawny owls. Just like in all other parts of the country, except for the treeless farmland. When you think about it, the Netherlands is teeming with tawny owls. Some places keep them hidden from sight, so they go largely unnoticed; in other places, the owl sits “in plain view” and is therefore easy to spot. Still, most people walk, cycle, or run past every day without ever noticing — until a few birdwatchers or photographers stop to take a look. Then, of course, everyone wants to know what’s going on. Parents with children suddenly marvel at a real live owl, and even joggers slow down to take a peek. Word spreads that there’s an owl clearly visible, photos appear on waarneming.nl and social media, and before long it gets busier and busier. The owl, meanwhile, doesn’t seem too bothered and spends most of the day dozing off — as it should, so to speak. For those who don’t know: owls hunt at night and rest during the day, sometimes sitting in the entrance of their hollow to catch a bit of warmth from the sun. Every now and then, an overenthusiastic passerby walks up to the tree with his iPhone (they don’t know any better), or someone with a “real” camera (who really should know better), and they’re generally called back to the footpath — from where the owl can be seen perfectly well. So far, nothing unusual. But then — as you could have predicted — people from outside the area show up, pulling the most idiotic stunts (I won’t say which, because that might give other fools ideas) to make the owl open its eyes or, “better” yet, to flush it out of its hollow. Because that gets you more likes on social media and you can create videos (of stressed-out birds). What was going quite well now gets out of hand. The land manager puts up small fences to make it clear that people should stay on the path and behave themselves. The owl is fenced-off now. But will it help?