Hoewel ik onlangs nog vier jonge ransuilen best lollig op een dak had kunnen fotograferen, kon ik de verleiding niet weerstaan om even op een plek te gaan kijken waar twee jongen zouden moeten zitten. Ik kreeg die tip van een geheime tipgever (dank!). Zo gaat dat namelijk. Er was maar één avond dat ik genoeg tijd had om even te gaan, en uitgerekend die avond stormde het en trokken zware onweersbuien over het land. Ik had het plan daarom al min of meer laten varen, tot het er naar uitzag dat het toch even droog zou zijn. Toen ik ter plekke was, bleek het inderdaad droog, maar het waaide stevig, waardoor de bomen wild heen en weer zwiepten. Toch nog snel vond ik de twee jonge uilen, maar eentje zat op een onmogelijke (lees: onooglijke) plek. De andere zat er op zich netjes bij, maar kon ik alleen door een heel kleine doorkijkje in de begroeiing in beeld krijgen. Dat doorkijkje was verre van ‘stabiel’, omdat alles voortdurend heen en weer zwiepte. Enfin, zo goed en zo kwaad als het ging maakte ik wat plaatjes van deze aandoenlijke pluizenbol. Toen steeds dreigender wolken zich samenpakten, besloot ik naar huis te gaan. Net op tijd, want niet veel later kwam de regen inderdaad (en zoals voorspeld) met bakken uit de hemel. Ik vroeg me, terwijl de ruitenwissers als een malle probeerden het water weg te werken, af wat er van over zou blijven, van zo’n hoopje veren. Of anders gezegd: wat zou het netto absorptie- en uitlekgewicht van een jonge ransuil zijn? Enfin, je neemt dan toch maar aan dat ze er tegen bestand zijn, maar ik zag toch de rest van de avond een verzopen bolletje ellende voor me….

Although I had recently managed to photograph four young long-eared owls sitting rather amusingly on a rooftop, I couldn’t resist the temptation to check out a spot where two owlets were supposed to be. I got that tip from a secret informant (thanks!). That’s how these things work, after all. There was only one evening when I had enough time to go, and naturally it was the very evening when gale-force winds and heavy thunderstorms were sweeping across the country. I had more or less abandoned the plan, until it started to look as though there might be a brief dry spell after all. When I arrived, it was indeed dry, but the wind was blowing hard, causing the trees to sway wildly back and forth. I quickly located the two young owls, but one of them was perched in an impossible (read: completely unphotogenic) spot. The other was sitting reasonably well, but I could only get it in frame through a tiny gap in the vegetation. That gap was anything but stable, since everything was constantly moving in the wind. Anyway, I did the best I could and managed to take a few shots of this adorable little fluffball. When increasingly threatening clouds began to gather overhead, I decided it was time to head home. Just in time, as it turned out, because not much later the rain came pouring down exactly as forecast. As my windshield wipers worked frantically to keep up with the deluge, I found myself wondering what would be left of such a little bundle of feathers after a soaking like that. Or, put differently: what would be the net absorption-and-drainage weight of a young long-eared owl? In the end, you have to assume they’re built to withstand it, but I still couldn’t help picturing a thoroughly drenched little ball of misery for the remainder of the evening….