In mijn vorige blog liet ik de sprinkhaanzanger zien, één van die kleine bruine vogeltjes die een nogal monotone zang laten horen. En dat is een eufemisme. Een andere uit deze familie is de snor. Het geluid is zo mogelijk nog monotoner, maar bovenal is het uiterlijk van de vogel nu ook niet echt in het oog springend. Inderdaad: klein en bruin. Een een vogeltje. Misschien laat ‘ie zich daarom zo lastig zien? Daarmee is alles wel gezegd. Hoewel? Wat er nog nog wel over te zeggen is, is dat er dit jaar hier in de regio meer lijken te zitten dan nooit. Nog nooit hoorde ik op zoveel plekken het gesnor van deze zanger. Hoewel de status nog als ‘kwetsbaar’ wordt gezien, vertoont de broedvogeltrend een steile lijn omhoog. Sinds 2010 is het aantal broedvogels verdubbeld (bron: Sovon). Dat zit dus wel snor 😉 …

In my previous blog, I featured the grashopper warbler, one of those little brown birds with a rather monotonous song. And that’s putting it mildly. Another member of this family is the Savi’s warbler—or rather, the “Snor” as it’s called in Dutch. Its sound is, if possible, even more monotonous, but above all, the bird’s appearance isn’t exactly eye-catching either. Indeed: small and brown. And a little bird. Maybe that’s why it shows itself so reluctantly.? That about sums it up. Or does it? What is worth mentioning is that this year there seem to be more of them here in the region than ever before. Never have I heard the buzzing trill of this singer in so many places. Although its status is still considered “vulnerable,” the breeding bird trend is showing a steep upward line. Since 2010, the number of breeding pairs has doubled (source: Sovon). So there’s definitely something to “snor” about… 😉