Terwijl ik de duinen inloop, zie ik al dat waarvoor ik bedacht had te komen niet gaat gebeuren. Er zijn meer wolken dan gehoopt, het waait een beetje en ik hoor verrassend weinig vogels. Gek hoe ze op sommige dagen massaal lijken te besluiten niet thuis te geven. Toch weet ik uit ervaring dat het juist op dit soort dagen is dat je tegen onverwachte dingen aanloopt. Ik hoor en zie nog wel een blauwborst, maar na een korte riedel duikt ‘ie weer de struiken in om zich daarna niet meer te laten horen. Ook de boomleeuweriken houden zich stil. Een tijdje later hoor ik opeens een bekend geluid: dat van een sprinkhaanzanger. Notoire skulkers, die zich vaak diep in de begroeiing verborgen houden. Door met mijn hoofd wat heen en weer te draaien probeer ik de locatie te ‘peilen’. Hij lijkt iets verderop te zitten, in een duindoorn. Ik loop voorzichtig wat dichterbij en wanneer ik even stil sta, zie ik opeens wat bewegen en komt hij zowaar vrij zitten. Dat is nog eens een fijne verrassing! Ik klik er vrolijk op los, en het beestje blijft minutenlang doorzingen. En draait daarbij continu zijn kop heen en weer, een beetje zoals ik kort daarvoor deed. Neemt ‘ie me soms in de maling? Enfin, een open bek vastleggen is een eitje op die manier. De onverwachte ontmoeting levert aldus een lollig serietje op, van een soort die ik al een tijdje niet meer vrij voor de lens had.. Zo zie je maar weer: verwacht altijd het onverwachte!

As I walk into the dunes, I can already tell that what I had hoped for isn’t going to happen. There are more clouds than I’d wished for, there’s a bit of wind, and I hear surprisingly few birds. Strange how on some days they all seem to collectively decide not to show up. Still, from experience I know that these are exactly the kinds of days when you stumble upon unexpected things. I do still hear and see a bluethroat, but after a short burst of song it dives back into the bushes and then goes quiet. The woodlarks are keeping silent too. A while later, I suddenly hear a familiar sound: that of a grasshopper warbler. Notorious skulkers, often hiding deep in the vegetation. By moving my head slightly from side to side, I try to pinpoint its location. It seems to be a bit further ahead, in a sea buckthorn. I carefully move a little closer, and when I pause for a moment, I suddenly see something move—and remarkably, it comes out into the open. Now that’s a pleasant surprise! I happily start shooting, and the little bird keeps singing for minutes on end. It keeps turning its head from one side to the other, a bit like I did just a minute ago. Is it mocking me? Capturing it with an open beak is easy that way. The unexpected encounter results in a fun little series of a species I hadn’t had out in the open in front of my lens for quite some time… Just goes to show: always expect the unexpected!