‘s-Ochtends bij de koffie besloten we een wandeling te doen op een dik half uurtje rijden van ons vakantiehuis. We zouden daar naar een topje kunnen lopen, en daarna nog een rondwandeling over de hoogvlakte. Totale lengte circa 8,5 km en een bescheiden 237 hoogtemeters. Kortom: een heerlijke wandeling voor een mooie zomerdag. Omdat we niet heel vroeg waren en het licht al hard zou zijn, besloot ik de camera maar thuis te laten. Zo kon ik zonder gewicht en rugzak lopen. Ook wel eens lekker. De kijker ging natuurlijk wel mee. Ik had op eerdere dagen al gehoopt goudplevieren te zien, omdat ze nu nog enigszins in zomerkleed zouden zijn, en zo zie ik ze thuis niet vaak. We hadden ze echter nog nergens gezien of gehoord. Enfin. Een rondwandeling heeft natuurlijk een ‘verste punt’ vanaf het startpunt en toen we dat net achter de rug hadden, hoorden we opeens de contactroep van een goudplevier. Tot onze vreugde bleek er een koppeltje niet te ver van het pad door het veld te lopen, onderwijl roepend. Ze lieten zich prachtig zien, een waar genot om naar te kijken. Spontaan kreeg ik spijt dat ik de camera niet bij me had. Okay, het licht was misschien wat hard, maar in dit Noorse landschap.. en dan dat zomerkleed. Ik keek mijn vrouw aan, die direct doorhad wat ik dus niet meer hoefde te zeggen. Kortom: we maakten de wandeling af, reden weer naar huis om na een snelle lunch weer terug te keren om die hele wandeling dus gewoon nóg maar een keer te doen. Maar nu mét bepakking. De omgeving was mooi, de zon ging af en toe achter de wolken schuil – het was al met al geen straf. Ik had de plek voor de zekerheid in TopoGPS  gemarkeerd, maar daar aangekomen heerste – natuurlijk – doodse stilte. Ik was er al bang voor, het zou eens niet zo zijn…. De kleine rotzakken waren nergens meer te zien, en erger nog: ze maakten ook geen geluid meer. Dat laatste was wel het vervelendst: ze neigen namelijk nogal op te gaan in de omgeving (of ze struinen net in een dalletje zodat je er overheen kijkt) en de eerste keer hadden we ze dan ook op geluid gevonden. Geluid dat je van grote afstand kan horen, wat je kansen aanzienlijk vergroot. Damn! Ik liep wat rondjes, maar taal noch teken. Toch besloten we maar een tijdje te wachten – we hoefden immers nergens naartoe en wie weet zouden ze stiekem toch nog ergens in de buurt zitten. Terwijl ik een beetje verder door de omgeving struinde, stond Dominique met de verrekijker het terrein af te speuren, en waarempel, opeens had ze beet! Behoorlijk ver weg liep één van de vogels – en zowaar nog, al foeragerend, onze kant op ook. Z’n zwarte buik was af en toe goed te onderscheiden tussen al het groen. Na een tijdje rustig wachten kwam ‘ie binnen foto-afstand en een lang verhaal kort: ik kon me een prima half uurtje vermaken met de vogel tot er opeens van achter de heuvel een roepje klonk, waarna ‘mijn’ vogel die kant op vloog. Na twee wandelingen en 26.000 stappen had ik dan toch wat plaatjes van een goudplevier-in-broedgebied kunnen maken. Ik ook weer blij. Bij thuiskomst dus maar een kleine toast. Met dank aan de plevier-die-toch-nog-kwam, maar vooral aan Dominique, die het beestje met de kijker oppikte… 

Over coffee in the morning, we decided to go for a walk about a little over half an hour’s drive from our holiday cottage. We could walk up to a summit there and then do a circular hike across the plateau. Around 8.5 km in total, with a modest 237 metres of elevation gain. In short: a lovely walk for a beautiful summer’s day. Because we hadn’t set off particularly early and the light was already going to be quite harsh, I decided to leave the camera at home. That way I could walk without the extra weight of a camera and backpack. Quite nice for a change. The binoculars, of course, did come along. On previous days, I had already been hoping to see some Golden Plovers, as they would still be in something resembling their summer plumage at this time of year — a plumage I don’t often get to see at home. But so far, we hadn’t seen any. A circular walk naturally has a ‘furthest point’ from the starting point, and just after we had passed that point, we suddenly heard the contact call of a Golden Plover. Much to our delight, we discovered a pair walking through the field not too far from the path, calling to each other as they went. They gave us absolutely fantastic views — a real joy to watch. And, quite spontaneously, I started regretting not having brought the camera. Okay, the light was perhaps a little harsh, but in this Norwegian landscape… and in that summer plumage. I looked at my wife, who immediately understood what I didn’t even need to say. So, we finished the walk, drove back home, had a quick lunch, and then returned to do the entire walk all over again. The surroundings were beautiful, and every now and then the sun disappeared behind the clouds — so it wasn’t exactly a punishment to walk it a second time. I had, of course, marked the location where we had seen the birds, but when we arrived there, there was — naturally — complete silence. The little bastards were nowhere to be seen, and they weren’t making a sound either. That last part was the most annoying thing: Golden Plovers can blend remarkably well into their surroundings, and the first time we had found them by following their calls. Calls that you can hear from a surprisingly long distance away. Damn! I wandered around for a while, but there was absolutely no sign of them. Still, we decided to wait. We had nowhere else to be, and who knows, perhaps they were still somewhere nearby. While I was wandering around the area, Dominique stood scanning the terrain with the binoculars — and suddenly, she had one! Far away, one of the birds was walking across the landscape, and, incredibly, it was even heading in our direction. After waiting for quite some time, it eventually came within photographing distance. Long story short: I had a very enjoyable half hour with the bird, until suddenly a call came from behind the hill. ‘My’ bird immediately flew off in that direction. After two walks and 26,000 steps, I had finally managed to get some photographs of a Golden Plover in its breeding habitat. Happy me. Back at the cottage, a small toast was obviously in order. Thanks to the plover for eventually showing up, but above all, thanks to Dominique, who spotted the little bugger with the binoculars…