Omdat Donald en Bibi de dag vóór ons vertrek naar het Midden-Oosten hadden besloten daar een oorlog te beginnen, moesten we (Menno en ik) helaas onze trip annuleren. Hoewel dat natuurlijk een eerstewereldprobleem is, bleven we wel met een wat katerig gevoel achter. Daarom besloten we om nog maar een paar dagen naar Marokko te gaan. Daar zaten immers nog een paar soorten die we graag wilden zien, maar die zich niet hadden laten combineren met onze trip van een jaar eerder. Ditmaal togen we daarom naar het noorden van Marokko, in de hoop daar onder andere de Afrikaanse velduil te zien. In Marokko zit nog een kleine, geïsoleerde populatie (ssp. tingitanus) die door de IUCN als critically endangered wordt beschouwd en feitelijk op uitsterven staat. De voornaamste oorzaak is het verlies van habitat: de moerasachtige gebieden zijn er grotendeels omgetoverd tot landbouwgrond — zodat wij hier in de winter ook aardbeien kunnen eten. Daarnaast hebben de laatste vogels te lijden onder een toenemende druk van vogelaars en fotografen, waarover later meer. De uilen zijn ’s nachts actief en beginnen pas ruim na zonsondergang te jagen, zeker zoals nu buiten het broedseizoen. Wij positioneerden ons dus strategisch vóór zonsondergang. En waar we op hoopten, gebeurde na een uurtje (en vele muggenbulten later): opeens hoorden we een soort kikkerachtig gekras, en jawel — daar vlogen twee uilen baltsend door de lucht. Het was al te donker voor foto’s, maar geweldig om door de kijker te zien. Daarna landde één van de uilen vlak bij ons, om vervolgens rondom ons te gaan jagen. Met behulp van een eenpootstatief en krankzinnig hoge ISO-waarden was hij nog enigszins te fotograferen — wanneer hij tenminste even stilzat. Ook in de vroege ochtend vonden we twee keer een vogel die rond zonsopgang nog actief was. Toch leken de beste kansen vooral in de avond te liggen. De tweede avond gebeurde echter waarover we al hadden gelezen. Net voor zonsondergang kwam er een auto aanrijden met een gids, een local en een toerist — de laatste zonder kijker, zomers gekleed en op glimmende zwarte loafers door de modder wadend, zijn peperdure cameraset in de aanslag. De ‘local’ begon door de velden te rennen en stootte de uilen op, de ‘gids’ wees ze aan, waarna de klant er foto’s van maakte. Tja, zo kan het ook — maar leuk is anders. De derde en laatste avond waren we er gelukkig weer alleen. En zowaar: er kwam een uil aanvliegen, die vervolgens landde op een baal plastic (waarvan er daar meer dan genoeg te vinden zijn) om zich uitgebreid te laten bekijken en fotograferen. Toen het vrijwel donker was begon de uil aan zijn jacht. Wij genoten nog even door de kijker, en gingen daarna tevreden op zoek naar een lekkere tajine….
Because Donald and Bibi decided to start a war in the Middle East the day before our departure, Menno and I unfortunately had to cancel our trip. Although that is of course a first-world problem, it still left us with a somewhat deflated feeling. So we decided to spend a few days in Morocco instead. There were still a few species there that we very much wanted to see, but which had not fitted into our trip the year before. This time we therefore headed to northern Morocco, hoping among other things to see the African Marsh Owl. Morocco hosts a small, isolated population (ssp. tingitanus) that is considered Critically Endangered by the IUCN and is, in reality, on the brink of extinction. The main cause is habitat loss: most of the marshy areas have been converted into agricultural land—so that we can eat strawberries in winter back home. In addition, the remaining birds suffer from increasing pressure from birders and photographers, about which more later. The owls are nocturnal and only start hunting well after sunset, especially now outside the breeding season. So we positioned ourselves strategically before sunset. And what we had hoped for happened after about an hour (and many mosquito bites later): suddenly we heard a kind of frog-like rasping sound, and sure enough—two owls flew through the air, displaying to each other. It was already too dark for photographs, but wonderful to watch through the binoculars. After that, one of the owls landed very close to us and began hunting around us. With the help of a monopod and ridiculously high ISO settings it was still possible to take some photos—provided it sat still for a moment. In the early morning we also found a bird twice that was still active around sunrise. Still, the best chances seemed to be in the evening. On the second evening, however, something happened that we had already read about. Just before sunset a car pulled up with a guide, a local, and a tourist—the latter without binoculars, dressed for summer and wading through the mud in shiny black loafers, his extremely expensive camera gear at the ready. The “local” started running through the fields and flushed the owls, the “guide” pointed them out, and the client took his photos. Well, that’s one way to do it—but it’s hardly enjoyable. On the third and final evening we were fortunately alone again. And sure enough, an owl came flying in and landed on a bale of plastic (of which there are plenty there), where it allowed itself to be watched and photographed at length. When it was almost completely dark, the owl started hunting. We enjoyed watching it through the binoculars for a while longer, and then headed off contentedly in search of a good tajine….
