Op zich heb ik geen bijzondere interesse voor ‘groot wild’. Niet dat ik er iets op tegen heb hoor, maar het is gewoon niet het eerste waar ik aan denk. Toch was  er één soort die ik al lang graag eens goed wilde zien, en wat maar niet wilde lukken: de eland. Dit begon al decennia geleden, toen ik nog wel eens voor werk in Noorwegen kwam en degene bij wie we dan soms sliepen vertelde dat er ‘s-ochtends aan de rand van de velden naast zijn huis wel eens elanden te zien waren. Regelmatig dus kneitervroeg staan wachten, maar noppes. Een paar jaar later zag ik in Utah (VS) een keer een eland een meer over zwemmen. Leuk, maar je ziet dan natuurlijk vrij weinig van het dier. Tijdens het uitchecken van een hotel in het Zweedse Åre, een jaar of vijftien geleden, zag ik pluche elanden op de balie zitten. Ik was direct verkocht en eentje ging er mee terug naar Nederland. Hoppa, die was alvast binnen. De laatste tien jaar beperkten mijn waarnemingen zich tot eentje die in Zweden een keer de weg over rende, en een moeder met kalf langs de weg in een donker bos in Finland, maar die laatste waren nauwelijks te zien. Regelmatig kort op zoek gegaan wanneer we in geschikte gebieden waren, maar we hebben ze nooit gevonden. De eerlijkheid gebied me ook wel te zeggen dat ik er verder ook nooit echt werk van hebt gemaakt, dat wil zeggen het reisdoel er speciaal op aangepast of er doelbewust echt veel tijd in gestoken. Dus klagen deed ik daarom ook maar niet. Enfin. Toen we dit voorjaar spontaan terecht kwamen in restaurant Moose (Den Haag, aanrader!), bedacht ik me dat het dit jaar wel eens zou kunnen gaan lukken, want dit was natuurlijk een gunstig voorteken! Bijgelovig? Ik? Deze zomer waren we in Noorwegen, en ondanks dat het gebied waar we waren nu niet echt als ‘elandenhotspot’ bekend staat, was er wel een hotel in de buurt dat een ‘Moose Safari’ aanbood. Nu ben ik niet zo van het georganiseerd iets doen, maar ik weet als parttime vogelgids ook dat locale kennis natuurlijk nooit te overtreffen is. Enfin, een mailtje gestuurd en een dag later zaten we in een feloranje Landrover en waren we op zoek naar elanden. Die laten zich over het algemeen pas zien als het al bijna donker is, en gaan – groot als ze zijn – op wonderbaarlijke wijze op in hun omgeving. Ook met gids geen makkie dus, maar toch lukte het ons die avond zes elanden te zien, zowel vrouwtjes, jonge mannetjes en een volwassen mannetje. Omdat de zon al lang onder was, was fotograferen nog wel een uitdaging vanwege het gebrek aan licht. Desalniettemin erg leuk om deze enorme dieren nu eindelijk eens een keer in alle rust te hebben kunnen bekijken. Het volgende doel is natuurlijk betere foto’s, dus misschien toch maar eens het reisdoel er echt op selecteren 😉 …

In itself, I don’t have any particular interest in “big game.” Not that I have anything against it, of course, but it’s not the first thing that comes to mind. Still, there was one species I had wanted to see properly for a very long time, but somehow it just never happened: the moose. It all started decades ago, when I used to travel to Norway for work from time to time. The person we occasionally stayed with told us that moose could sometimes be seen early in the morning at the edge of the fields next to his house. So, on a regular basis, we would get up ridiculously early and stand there waiting… but nothing. Nada. A few years later, I once saw a moose swimming across a lake in Utah (USA). Quite a sight, but you don’t get to see much of the animal when it’s swimming in the middle of a lake. About fifteen years ago, while checking out of a hotel in Åre, Sweden, I spotted some stuffed moose sitting on the reception desk. One of them came home with me to the Netherlands. There we go — moose: ticked off the list! Over the past ten years, my sightings were limited to one moose running across a road in Sweden, and a mother with a calf along the road in a dark forest. But the latter were barely visible. I regularly looked for them whenever we were in suitable areas, but never managed to find any. To be fair, I never really made a serious effort either — meaning I never specifically chose a travel destination because of moose, or deliberately invested a lot of time in looking for them. So I couldn’t really complain. Anyway. When we spontaneously ended up at the Moose restaurant in The Hague this spring(recommended!) I thought that this might just be the year it would finally happen. Surely, that had to be a good omen! Superstitious? Me? This summer we were in Norway, and although the area we were staying in isn’t exactly known as a “moose hotspot,” there was a hotel nearby offering a “Moose Safari.” Now, I’m not really into organized activities, but as a part-time bird guide I also know that local knowledge is pretty much impossible to beat. So I sent them an email, and a day later we were sitting in a bright orange Land Rover, heading out in search of moose. Moose generally don’t show themselves until it’s almost dark, and — despite their size — they have a remarkable ability to blend into their surroundings. So, not easy but nevertheless we managed to see six that evening: females, young males, and one adult male. Since the sun had been down for quite some time, taking photographs was a challenge because of the lack of light. Still, it was great fun to finally be able to sit quietly and observe these enormous animals properly. The next goal is, of course, to get better photographs. Maybe I really should start choosing my travel destinations around moose after all 😉 …