Aangezien in deze tijd van het jaar de Grote Zomer Foto Dip begint, beperkte ik mij tot enkel af en toe even naar de buursperwers sloffen. Mevrouw Sperwer zag ik daardoor bijna elke dag, vaak gezeten op één van haar favoriete takken. Meneer Sperwer mag echter niet meer in de buurt komen als de jongen eenmaal uit het ei zijn en moet zich beperken tot het voortdurend aanslepen van prooien en deze op flinke afstand van nest overdragen aan de vrouw des huizes. Het is wel duidelijk wie de broek aanheeft, daar in het bos. Is ma echter even de hort op, dan mag ‘ie wat in het nest droppen, op voorwaarde dat ‘ie zich onmiddellijk weer met een bloedgang uit te voeten maakt. Kort en goed: ik zag hem meestal slechts in een flits. Maar, toch lukte het een keer wat plaatjes te schieten toen hij na gedane arbeid even zat bij te komen. De boog kan niet altijd gespannen zijn, zo zal hij hebben gedacht…

As the Great Summer Photography Slump sets in around this time of year, I limited myself to the occasional lazy stroll over to visit the neighbouring Eurasian Sparrowhawks. That meant I saw the female almost every day, usually perched on one of her favourite branches. The male, however, is no longer welcome anywhere near the nest once the chicks have hatched. His role is reduced to tirelessly bringing in prey, handing it over to the lady of the house at a respectable distance from the nest. It’s pretty clear who’s in charge there. Only when the female is away for a moment is he allowed to drop food directly into the nest—and even then, only on the condition that he makes a swift exit immediately afterwards. In short, I usually caught no more than a fleeting glimpse of him. Still, on one occasion I managed to take a few shots while he was taking a well-earned breather after another delivery. Even a sparrowhawk can’t keep the bow permanently strung, or so he must have thought…