Al meerdere malen heb ik mijn liefde beleden voor morinelplevieren. Wat het precies is, is lastig te zeggen, maar ik ben er al decennia stiekem een beetje verliefd op. Misschien is het dat leuke ronde koppie met die grote kraalogen? Of is het veel platter, en vind ik ze gewoon zo leuk omdat het één van die soorten is, die niet snel weglopen – zelfs al ga je er zo ongeveer bovenop staan? Ze zijn geen mensen gewend en (dus) totaal niet schuw. Het ideale fotomodel zeg maar, maar dan zonder de sterallures en kapsones waar je bij normale fotomodellen nog wel eens op kunt afknappen. Wie het weet mag het zeggen. Enfin, gisteren lag ik bij een tweede kalenderjaar vogel, die al twee dagen in hetzelfde stukje duin zat. Aanvankelijk had ik ‘m nog weten te negeren, maar gisteren besloot ik toch maar om er – na het zwemmen –  even kort een kijkje te nemen. Dat ‘even’ werd uiteindelijk ruim 2,5 uur.  Af en toe kwam de vogel bijna de lens inlopen, ware het niet dat er een hek tussen mij en de vogel zat. Daar was gelukkig prima doorheen te fotograferen, hoewel het in sommige gevallen wel wat vreemde artefacten opleverde. Zoals morinelplevieren meestal plegen te doen, rustte het beestje af en toe een tijdlang (“is ‘ie nu dood?”) om daarna weer een tijdje te gaan foerageren, daarbij driftig het zand omspittend op zoek naar iets eetbaars. De grootste uitdaging was eigenlijk nog het wachten tot er weer een wolk voor de zon kwam, want de foto’s in zonlicht waren het niet. Terwijl we daar zo lagen en de vogel wat om zich heen stond te kijken, strekte de vogel opeens nog éénmaal de vleugels om daarna totaal onverwacht en met een bloedgang hoog richting noord te verdwijnen. Misschien voelde hij de regen aankomen, of bedacht hij zich opeens dat ‘ie nog een behoorlijk stukje vliegen voor de boeg had. Je weet niet wat er allemaal in die bolle kop omgaat, nietwaar? In elk geval was de fotosessie hiermee duidelijk teneinde, en ging ik snel weer huiswaarts en aan de koffie….

Several times already I’ve declared my love for Eurasian dotterels. What exactly it is that draws me to them is hard to say, but I’ve secretly been a little in love with them for decades. Maybe it’s that cute round head with those big bead-like eyes? Or perhaps it’s something much simpler, and I just like them because they’re one of those species that won’t run away even when you’re practically standing on top of them. Completely unaccustomed to people and therefore utterly unafraid. The ideal photo model, really — except without the diva attitude and pretension that can sometimes make ordinary models rather tiresome. Your guess is as good as mine. Anyway, yesterday I was lying near a second-calendar-year bird that had been hanging around the same patch of dunes for two days straight. At first I had managed to ignore it, but yesterday, after going for a swim, I decided to have a quick look after all. That “quick look” eventually turned into well over two and a half hours. Every now and then the bird would come so close it nearly walked into the lens, were it not for the fence between us. Fortunately it was easy enough to photograph through, although in some cases it did create some rather odd artifacts. As dotterels usually do, it spent stretches of time resting, before wandering off again to forage, energetically turning over the sand in search of something edible. The biggest challenge was simply waiting for a cloud to drift in front of the sun, because the photos taken in direct sunlight really weren’t much good. Then, while we were lying there together, the bird suddenly stretched its wings one last time and shot off northwards at tremendous speed. Maybe it sensed the rain coming, or perhaps it suddenly remembered it still had quite a journey ahead of it. You never really know what goes on inside those round little heads, do you? In any case, that marked the end of the photo session, and I quickly made my way back to coffee again….