Naast één van onze vakantiehuisjes lag een grasveldje en direct daarna begon de zee. Tijdens eb viel er een stukje droog en daar kwam dan een vast gezelschap steltlopers foerageren: drie scholeksters, drie tureluurs, een rosse grutto en een bontbekplevier. Die laatste twee waren niet echt schuw, maar met name de tureluurs zorgden elke keer voor paniek. Als ik de voordeur uitstapte begonnen ze al te roepen, en als ik maar een paar stappen richting het strandje zette, vlogen ze al weg. De andere vogels volgden dan meestal in hun kielzog. De tureluurs ‘verpestten het voor de rest’ als het ware, maar daarmee dus ook voor mij. Ik zag het namelijk wel zitten om wat plaatjes te maken van de bontbekplevier. Maar, zoals wel vaker, soms zit het vanzelf een keertje mee. Op een rustig avond zag ik dat er slechts één tureluur was, de andere vogels waren er wel gewoon. Langzaam ging ik dus die kant op. De eenzame tureluur bleef zowaar staan, en tergend langzaam begaf ik mij richting het pleviertje. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar na wat onhandig geschuifel kon ik toch wat leuke plaatjes maken van de vogel scharrelend langs de vloedlijn. Leuker werd het echter nog toen ‘ie op een gegeven moment besloot bovenop een rotsje te gaan zitten. Ik zag dat het zonlicht weerspiegelde in de ramen van een huis aan de andere kant van de kleine baai en dat dit zorgde voor die leuke lichtbollen, waar ik zo van houd. Om die een beetje leuk in beeld te krijgen achter de vogel moest ik een houding aannemen waarvan ik volgens mij de gevolgen nog steeds voel… enfin, het leverde wel plaatjes op waar ik dan wel weer blij mee was. Je moet wat toch?

Next to one of our holiday cottages was a small grassy field, and immediately beyond it was the sea. At low tide, a patch of land emerged, and that’s where the same little group of waders would come to forage: three oystercatchers, three redshanks, a bar-tailed godwit, and a ringed plover. The latter two weren’t particularly shy, but the redshanks in particular caused panic every time. As soon as I stepped out the front door, they would start calling, and if I took even a few steps towards the little beach, they would already be flying off. The other birds would usually follow in their wake. The redshanks, so to speak, “ruined it for the rest” — and therefore for me too. I was quite keen to get some pictures of the ringed plover. But, as is so often the case, sometimes things just happen to go your way. One quiet evening, I noticed there was only a single redshank; the other birds were all there as usual. So I slowly made my way in that direction. Amazingly, the lone redshank stayed put, and ever so slowly I edged towards the little plover. That was easier said than done, but after some rather awkward shuffling, I eventually managed to take a few nice pictures of the bird scurrying along the waterline. Things got even better when, at one point, it decided to perch on top of a little rock. I noticed that the sunlight was reflecting off the windows of a house on the other side of the small bay, creating those lovely little bokeh balls that I’m so fond of. To get them nicely positioned in the background behind the bird, I had to adopt a posture that, I think, I’m still feeling the effects of…Anyway, it did result in some pictures that I was pretty happy with. You’ve got to do what you’ve got to do, right?