Hoewel een steeds groter deel van de regio wordt volgebouwd met huizen of foeilelijke blokkendozen voor distributiecentra, blijft er soms ergens een verwaarloosd stukje land of bebouwing over. Die ‘landjes’ hebben een aantrekkingskracht voor vogels, en zijn bijvoorbeeld geschikt om te zoeken naar patrijzen. Zie je oude boerenschuurtjes, dan is het altijd de moeite om even te kijken of er niet toevallig steenuiltjes huizen. Die hebben namelijk helemaal niks met moderniteiten als warmtepompen, vloerverwarming, dubbelglas of inductiekoken. Die willen gewoon een rommelige oude schuur, voorzien van droge hoekje en op het zuiden gelegen gaten om in te kunnen gaan zitten zonnen. Zo’n schuurtje staat er ook grenzend aan een nieuwe natuur- en recreatiegebied. Prima schuurtje voor de uilen, alleen door de drukte in het gebied zijn ze inmiddels een ware attractie. Daardoor staan er regelmatig groepen mensen te keuvelen en foto’s te maken van deze uilenfamilie. Heel veel kan het ze geloof ik niet schelen, maar keken ze tien jaar geleden nog uit over de weilanden, nu zitten ze opgescheept met ‘natuurfotografen’. Ik loop er dus meestal maar aan voorbij. Maar toen ik er onlangs was, was er zowaar niemand te bekennen. Snel even een paar plaatjes gemaakt en weer doorgelopen. Kon de uil nog even rustig uitkijken over het ‘niks’ …

Although an ever-growing part of the region is being covered with housing developments or hideous concrete blocks for distribution centers, there’s occasionally a neglected patch of land or an old building left behind. These little “leftover” plots attract birds and are, for example, good places to look for partridges. If you see old farm sheds, it’s always worth checking whether little owls (Athene noctua) might be living there. They’re not interested in heat pumps, underfloor heating, double glazing, or induction cooktops. What they want is a messy old shed, with a dry corner and south-facing holes where they can sit and sunbathe. One such shed stands at the edge of a new nature and recreation area. A perfect spot for the owls — except that the area’s now so busy, their home has become something of an attraction. As a result, groups of people regularly gather there to chat and take photos of the owl family. The owls don’t seem to mind all that much, but whereas ten years ago they looked out over open fields, now they’re stuck with nature photographers. So, I usually just walk past. But recently, when I happened to be there, not a soul was around. I quickly snapped a few photos and moved on. So the owl could still enjoy a view of “nothingness” for just a little while longer…