Een tijdje geleden zag ik een lepelaar die achterna werd gezeten door zijn eigen kinderen. Stel je eens voor: maandenlang ben je druk geweest met het succesvol grootbrengen van je nageslacht. Eindelijk denk je: hèhè, ze zijn de deur uit. En dan gebeurt het. Ze blijven je gewoon achtervolgen, bedelend om nóg meer eten. Alsof je niet al eindeloos heen en weer bent gevlogen met voedsel. Dat ze ook gewoon zelf op zoek kunnen gaan naar iets te snacken, lijkt niet eens in ze op te komen. Luie donders. Misschien heb je ze in die eerste levensfase toch net iets te veel verwend. En waar je ook gaat, ze zitten je op de hielen. Ze jagen je op. Rennen of vliegen, het maakt niets uit: ze blijven achter je aan komen. En zodra ze de kans krijgen, steken ze zonder pardon hun snavel diep in die van jou. Etterbakken. Op zulke momenten denk je: waarom ben ik ooit aan kinderen begonnen? Maar ja, je krijgt er zóveel voor terug, zeggen ze dan. Wat precies, dat ontgaat je op dit moment volledig. Uiteindelijk geef je het maar op. En ergens weet je ook dat je volgend jaar gewoon weer een nieuw stel van die etterbakken op de wereld zet.

A little while ago, I watched an Eurasian spoonbill being relentlessly chased by its own offspring. Just imagine it: you’ve spent months successfully raising your young, and you’re finally thinking, “Phew… they’re out of the nest at last.” And then it happens. They just keep following you around, begging for more food. As if you hadn’t already spent countless trips flying back and forth to feed them. The idea of going out and finding something to eat themselves doesn’t even cross their minds. Lazy little freeloaders. Maybe you spoiled them a bit too much during those first weeks of life. Wherever you go, they’re right behind you. They hound you. No matter where you run or fly, they keep coming. And the moment they get the chance, they shove their long bill deep into yours in search of another meal. Little brats. It’s enough to make you think, “I should never have had kids.” But then again, they always say you get so much in return, don’t they? Exactly what that is completely escapes you at this particular moment. Eventually, you just give in. And deep down, you also know that next year you’ll happily bring another bunch of these little troublemakers into the world all over again.