Toen er enkele dagen geleden ‘s-avonds een DB-alert binnenkwam dat er een purperkoet was gezien, keek ik even op. Huh? Precies op dezelfde plek als enkele jaren geleden, toen het 2e geval voor Nederland werd ontdekt. Ik dacht ‘dat zal dus wel een invoerfoutje zijn’. Maar nee, het bleek echt te kloppen. Direkt begon het eeuwige twijfelen en tobben, wat ik nu eenmaal doe in dat soort gevallen. Ik had de eerste twee gevallen voor ons land al gezien, en qua foto’s al de nodige opnames van de soort uit Portugal. Het zou ongetwijfeld druk worden, en dat kan soms leuk zijn, maar meestal is het bloedirritant en het leidt zelfden tot goede foto’s. Ik besloot daarom het geval maar te negeren. Het kwam mooi uit dat ik genoeg andere dingen omhanden had en ook moest ik nog ergens anders in het land gidsen. En toen… vanochtend. Ik zei nog tegen mijn vrouw, toen ze de deur uitging, dat ik in elk geval niet naar die koet zou gaan. Tien minuten later zat ik op wonderbaarlijke wijze toch opeens in de auto. Wat er in de tussentijd gebeurde weet ik niet, ik accepteer het maar gewoon. Een ruggengraat als een banaan of zoiets. Toen ik mijn vrouw appte dat ik toch ging, kreeg als antwoord: ‘het bericht dat je wist dat zou komen’ 😉 . Ze kent me al wat langer dan vandaag. De koet zelf bleek zich op zich goed te laten zien, maar meestal op afstand en daarnaast moet je vrijwel vanaf alle kanten over het riet heen fotograferen, en echt lang ben ik nu ook weer niet. Toch maar een beetje gewacht, en toen ‘ie weer in de buurt van een stel meerkoeten kwam, anticipeerde ik er maar op dat ‘ie het vermoedelijk wel op een lopen zou zetten. Dat lopen kon ‘ie dan natuurlijk nog wel twee kanten op, maar ik ging maar staan op de plek met het beste zicht (waar het riet net ietsje lager is) en tevens op enige afstand van de andere aanwezigen. Dat bleek een goede gok, want ik kon een paar plaatjes maken toen de vogel mijn kant op (en langs) kwam rennen. Toen de rest van de aanwezigen zich bij mij voegde, liep de vogel diep het riet in en ging ik maar naar weer snel naar huis en aan de koffie…

A few days ago, one evening, a DB alert came in saying that a Purple Swamphen had been seen. I took a quick look. Huh? Exactly the same spot as a few years ago, when the second record for the Netherlands was discovered. I thought, “That must be a data entry mistake.” But no, it turned out to be true. Immediately, the eternal doubting and brooding began — something I always do in these kinds of situations. I had already seen the first two records for our country, and I had plenty of photos ofd the species from Portugal. It was bound to get crowded, which can sometimes be fun, but more often it’s incredibly annoying and doesn’t usually lead to good photos. So I decided to just ignore the whole thing. It worked out nicely that I had plenty of other things to do, and I also had to guide somewhere else in the country. And then this morning. I even said to my wife as she was heading out the door that I definitely wasn’t going to see that gallinule. Ten minutes later, I suddenly was in the car. What happened in the meantime, I really don’t know — I just accept it. Backbone like a banana or something. When I texted my wife that I was going after all, I got the reply: ‘the message you knew was coming’ 😉 .The swamphen was actually showing itself quite well, but usually at a distance, and from almost every angle you had to shoot photos over the reeds — and I’m not exactly tall. Still, I waited a bit, and when it came close to a group of coots again, I anticipated it might take off running. That could have gone either way, of course, but I chose the spot with the best view, away from the other. Turned out to be a good choice, because I managed to quickly take a few shots. When the rest of the crowd joined me, the bird disappeared deep into the reeds again, so I just headed home — and made myself some coffee…