Ik heb een pleurishekel aan autorijden, althans in Nederland. Te druk, teveel hufters en te vaak aanschuiven in een file, die meestal veroorzaakt is door een aanrijding die dan weer veroorzaakt is door het opgefokte gedrag van voornoemde hufters. En zo is de frustratiecirkel rond.  Nee, dan Scandinavië of bijvoorbeeld de VS. Relaxed rondtuffen, beetje van de omgeving genieten, vriendelijk zwaaien naar de medeweggebruikers. Nou ja, je snapt het wel. Gelukkig kun je ook e.e.a. in de buurt doen, ook lopend of op de fiets. Misschien was dit allemaal de reden dat ik het afgelopen najaar buitengewoon vaak op bezoek ben geweest bij een aantal mij bekende bosuilen. Soms waren ze een tijdlang elke dag keurig aanwezig. Meestal duttend, maar als je maar vaak genoeg even een kijkje neemt of een tijdje blijft staan, komt er meestal wel een moment dat ze even gaan verzitten, of iets opmerken waardoor de ogen even opengaan. Maar soms waren ze opeens ook weer dagen aaneen niet, of althans niet zichtbaar, aanwezig. Ik heb er in de afgelopen maanden niet echt een betrouwbaar patroon in kunnen ontdekken. Gelukkig wel in het verloop van de seizoenen: het blaadjes gingen keurig van groen naar groengeel, naar geeloranje om vervolgens één voor één te vallen. En daarmee leek er ook een einde te zijn gekomen aan het uilenseizoen, althans wat betrouwbaarheid en zichtbaarheid betreft. Op één van de plekken die ik regelmatig bezocht zat tot mijn verbazing trouwens opeens een tweede uil, wat leuk! Een tijdje zaten ze er vervolgens allebei bijna dagelijks, toen slechts weer eentje en nu al weer een tijdje geen… Het kan verkeren. Enfin, kan ik eindelijk weer gewoon weer eens wat anders gaan doen. Misschien wel zo leuk.

I absolutely hate driving, at least in the Netherlands. Busy roads, lots of jerks, and far too often you end up stuck in a traffic jam—usually caused by an accident, which in turn is caused by the hyped-up behaviour of said jerks. And that completes the circle of frustration.
No, give me Scandinavia or, for example, the US. Just cruising around in a relaxed way, enjoying the scenery a bit. Well, you know what I mean. Fortunately, you can also do plenty of things close to home, even on foot or by bike. Maybe that’s why this past autumn I visited a number of tawny owls I know unusually often. Sometimes they were neatly in place every day for quite a while. Usually dozing, but if you stop by often enough or just stand there for a bit, there’s almost always a moment when they shift position or notice something and open their eyes briefly. But sometimes they wouldn’t show up for days. I haven’t been able to detect any really reliable pattern. The seasons, though, were predictable: the leaves went from green, to green-yellow, to yellow-orange, and then fell. With that, the owl season also seemed to come to an end—at least in terms of reliability and visibility. At one of the spots I frequently visited, a second owl suddenly appeared, to my surprise—how nice! For a while they were both there, then just one, and now neither for quite some time… Ah well, time for me to go and do something else again.