Terwijl we nog maar eens door het ‘Kurpark’ liepen om te kijken of er nog wat lijsterachtigen te bespeuren waren, hoorden we opeens sijzen. Hoog in de bomen zat een groepje van drie te azen op een kruidenstrookje langs het wandelpad. Snel zetten we onze rugzakken neer, haalden de cameras eruit en namen een strategische positie in. En waarop we rekenden, gebeurde even later: de vogels daalden af om zich tegoed te doen aan de zaadjes van de planten. Je valt onder de groep zaadeters of niet tenslotte.. Probleem van die kruidenperkjes zijn is dat ze vrij rommelig zijn, het werd dus voornamelijk een oefening in het kiezen van de juiste positie. Ik zag al snel de zon reflecteren op een tuinhuisje met wit en rood, dat wellicht als achtergrond kon dienen. Het leverde flinke lichtcirkels in de achtergrond op – zelfs toen Menno, die even om was gelopen, er met zijn grote, witte Canon lens stond te zwaaien.. (en en passant een ‘making of’ foto van me maakte).. Ook probeerden Bouke en ik nog de kenmerken rode rotsen van het eiland als achtergrond te krijgen. Dat lukte, hoewel de kleur wat roziger werd dan in het echt, en het niet te zien is dat het rotsen zijn. Kortom: we hadden er net zo goed een verwassen roze handdoek achter kunnen hangen. Enfin, het is altijd wat. Nadat de vogels meerder malen door wandelaars en electrokarretjes waren opgevlogen en weer teruggekeerd, werden ze uiteindelijk door een sperwer definitief verjaagd. En hadden wij toch weer even een klein halfuurtje vrolijk onze camera’s laten klikken …

While we were making yet another pass through the Kurpark to see if any thrushes were still around, we suddenly heard siskins. High up in the trees, a small group of three was perched, eying a strip of herbs along the footpath. We quickly put down our backpacks, grabbed our cameras, and took up strategic positions. And what we were hoping for happened a little later: the birds came down to feast on the seeds of the plants. You’re either part of the seed-eaters club or you aren’t, after all… The trouble with those herb beds is that they’re rather messy, so it became mainly an exercise in choosing the right spot. I soon noticed the sun shining on a little garden shed painted white and red, which might serve as a nice background. It created large light circles in the background. Even when Menno, who had walked around for a bit, was waving his big white Canon lens about… (and took a “making-of” shot of me in passing). Bouke and I also tried to use the characteristic red rocks of the island as a background. That worked, although the colour turned out a bit more pinkish than in reality, and you can’t really tell that they’re rocks. We may as well have used a washed-out pink towel as a backdrop. Ah well, there’s always something. After the birds had been disturbed several times by walkers and electric carts, but returning evert time, they finally were chased away by a sparrow hawk.  And we had once more enjoyed a cheerful half hour of clicking away with our cameras…