Sneeuwgorzen heb ik eigenlijk jaarlijks wel voor de lens hier in Nederland. Fijne beestjes om te fotograferen, maar hier zijn ze natuurlijk wél altijd in winterkleed. Overigens is dat prachtig, begrijp me niet verkeerd. In zomerkleed had ik ze slechts één keer, op IJsland. Enfin, toen we dus onlangs in Noorwegen in de bergen waren, had ik mijn zinnen gezet op een sneeuwgors in zomerkleed. Ze zouden in de hoogste regionen van het gebied waar wij zaten moeten voorkomen. We planden dus voor de zekerheid maar een wandeling naar het hoogste punt van de regio: de Gaustatoppen. Je kan daar met een treintje door de berg naartoe, maar goed, een paar uurtjes lopen is natuurlijk leuker. En wie weet kom je onderweg nog wat leuks tegen. In ons geval kwamen we helemaal niks tegen, dat wil zeggen op vogelgebied. Enkel stenen en mos. Ook leuk, maar toch. Hoe dan ook, aangekomen op de ‘top’ waren er wel mensen maar geen gorzen. Nadat we wat hadden gegeten en gedronken, verscheen er uit het niks opeens een mannetje sneeuwgors. Leuk. Alleen – het was een beetje een mottig exemplaar. Maar goed, een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus ik sloeg enthousiast aan het fotograferen. De vogel was niet schuw en scharrelde rustig op de betonnen constructie. Gelukkig ging ‘ie ook nog even op wat rotsblokken zitten, om vervolgens weer te verdwijnen. De top was gehaald en de buit was binnen. Voor de zekerheid toch nog even gewacht of er misschien nog andere vogels of individuen op zouden duiken, maar het bleef bij deze ene gors. Tijdens de afdaling zagen we nog twee gierzwaluwen, maar voor de rest leek er op die hele berg niks te (be)leven. Wonderlijk, maar het zal.
I actually get Snow Buntings in front of my lens here in the Netherlands pretty much every year. Lovely little birds to photograph, although here they are, of course, always in winter plumage. Which is beautiful, don’t get me wrong. I’ve only seen them in breeding plumage once, in Iceland. Anyway, when we were recently in the mountains of Norway, I had my sights set on photographing a Snow Bunting in breeding plumage. They were supposed to occur in the highest parts of the area where we were staying. So we planned a hike to the highest point in the region: Gaustatoppen. You can take a little train through the mountain to get there, but come on, walking for a few hours is obviously more fun. Who knows, you might even come across something interesting along the way. In our case, we came across absolutely nothing — at least as far as birds were concerned. A few rocks and some moss. Nice too, but still. Anyway, when we reached the ‘top’, there were people, but no buntings. After we’d had something to eat and drink, a male Snow Bunting suddenly appeared out of nowhere. Nice. Only… it was a slightly scruffy-looking specimen. But, as they say, you don’t look a gift horse in the mouth, so I enthusiastically started taking pictures. The bird wasn’t shy at all and calmly foraged around on the concrete structure. Fortunately, it also perched on some rocks for a while, before disappearing again. We’d made it to the top and got what we came for. Just to be sure, we waited a little longer though in case any other birds or individuals might turn up, but it remained just this one bunting. During the descent we saw two Common Swifts, but apart from that, the entire mountain seemed to be completely devoid of life. Strange, but there you go.


Jaap
1 Sep 2026Ha Hans,
Ik heb wel iets met figuren die het net niet helemaal lijken te hebben.
Een beetje beduimeld, een schrammetje hier of daar.
Blijken vaak toch de fijnste jongens te zijn.
Leuke serie, en fijn dat Noorwegen, al mag wel af en toe de zon even schijnen.
Het ga je goed, Jaap
ZeBirdMan
3 Sep 2026Ha Jaap, dank weer voor je reactie. De Scandinavische landen hebben hun eigen sfeer en charme, ik kom er graag ! Iets meer zon had deze keer gemogen i.d.d. Groet, Hans