In mijn laatste blog van 2025 schreef ik dat ik sinds lange tijd eindelijk weer eens een ijsvogel hier in de buurt had gezien. Toen ik weer terug was uit Spanje, waar ik de feestdagen had doorgebracht, besloot ik dus maar eens te kijken of ik die weer kon vinden. Wel zo leuk om het jaar te beginnen met dezelfde vogel als waarmee ik het vorige was geëindigd. Helaas kon ik de vogel niet meer vinden. Wel kwam ik op een andere plek zowaar óók een ijsvogel tegen, alleen zat ‘ie een beetje onhandig voor een leuke foto. Maar goed, het begin was er. Toen we enkele dagen later even een korte ‘winter’ hadden en er zowaar wat sneeuw was gevallen, ging ik maar weer eens op zoek. Ondanks de vorst waren er verrassend veel sloten in de regio niet dichtgevroren, wat goed nieuws was voor de ijsvogels! Vrij snel vond ik de vogel in kwestie weer, en kon naar hartelust wat plaatjes maken. De enige verstoring kwam van wandelaars – maar ja, weten die veel. Ik knikte ze dan vriendelijk toe, maar ‘vanbinnen wenste ik ze alle ziektes toe waarvoor de mens in de loop der eeuwen vatbaar was gebleken’ (citaat van Jules Deelder). Maar het waren niet alleen mensen die roet in het eten gooiden. Want toen ik op een gegeven moment de vogel perfect in beeld had, zag ik uit mijn ooghoeken een dame met hond aankomen lopen. “Daar gaat mijn ijsvogel” verzuchtte ik inwendig. Maar nog voordat dame en hond binnen de kritieke ‘vluchtafstand’ waren, was het opeens een tweede ijsvogel die mijn fotomodel wegjoeg. Het slechte nieuws: vogel weg. Het goede nieuws: er zitten dus minimaal twee vogels in het gebied! Toen alle sneeuw weg was nog maar eens een rondje gelopen, en aldus ook een plaatje zonder ‘wit’ kunnen maken. Ook leuk. Net zo leuk als de sneeuwpop die vlakbij het paleis was gemaakt en onze koning moest voorstellen 😉 .

In my last blog of 2025 I wrote that, after a long time, I had finally seen a kingfisher again in the area. So when I returned from Spain, where I had spent the holidays, I decided to go and see if I could find it again. A nice way to start the year with the same bird I had ended the previous one with. Unfortunately, I couldn’t find the bird anymore. However, at another spot I did indeed come across a kingfisher as well, though it was perched a bit awkwardly for a good photo. Still, it was a start. A few days later, when we briefly had a bit of a “winter” and some snow had actually fallen, I went out searching again. Despite the frost, surprisingly many of the ditches in the region weren’t frozen over, which was good news for the kingfishers! Quite quickly I found the bird again and was able to take plenty of photos to my heart’s content. The only disturbance came from walkers—but well, what do they know. I nodded at them politely, but inside I wished them all the diseases to which humanity has proven susceptible over the centuries (quote by Jules Deelder). But it wasn’t only people who spoiled things. At one point, when I finally had the bird perfectly in view, I saw a woman with a dog approaching out of the corner of my eye. “There goes my kingfisher,” I sighed inwardly. But even before the woman and dog were within the critical “flight distance,” a second kingfisher suddenly appeared and chased my model away. The bad news: bird gone. The good news: there are at least two birds in the area! After all the snow had disappeared, I took another walk and managed to get a photo without any “white” in it. Also nice. Just as fun as the snowman that was made near the palace and was supposed to represent our king 😉 .