Terwijl ik de deur uitstap en naar het zwembad loop, bedenk ik me dat de ochtend ideaal zou zijn geweest om vroeg te gaan vogelen. Maar goed, ik slipper nu al naar het zwembad. Terwijl ik mijn baantjes trek zie ik in gedachten de meest leuke soorten voor mijn lens verschijnen. Ik word er onrustig van, en besluit na het zwemmen tóch nog maar even op pad te gaan. Na een snelle kop koffie graai ik mijn spullen bij elkaar en even later loop ik door het duin. Voor vogels in tegenlicht met een opkomende zon ben ik natuurlijk te laat, dus dan maar kijken wat zich aandient. Dat blijkt al snel een zeer luidruchtige nachtegaal te zijn; typisch zo’n geval dat van dichtbij keihard zit te tetteren, maar waarbij je nog heel wat moeite moet doen ‘m te vinden. Iets verderop vind ik echter een exemplaar dat zich af en toe mooi laat zien – leuk! Terwijl ik bezig ben zie ik dat in de verte nog een lamp brandt. Als ik die nou eens achter de vogel weet te krijgen .. na wat heen en weer stappen lukt dat zowaar en direct kleurt de achtetgrond lekker donker mee. Het lijkt warempel wel of de vogel tegen de maan zit te zingen. Ondanks dat de zon al ruimschoots op is, heb ik de ‘nacht’ als het ware weer terug in de nachtegaal weten te krijgen. Hoe leuk is dat? Okay, het is misschien geen Artemis ii missie, maar het komt toch aardig in de buurt 😉 .

As I step out the door and walk toward the pool, it occurs to me that the morning would have been perfect for birdwatching. But oh well—I’m already shuffling along in my flip-flops toward the pool. While I’m swimming my laps, all sorts of wonderful species start appearing in my mind’s eye, as if lining up for my lens. It makes me restless, and I decide that after my swim, I’ll head out anyway. After a quick cup of coffee, I grab my gear, and before long I’m walking through the dunes. Of course, I’m too late for birds silhouetted against a rising sun, so I’ll just see what turns up. Before long, that turns out to be a very loud nightingale—one of those classic cases where it’s singing its heart out right nearby, yet still takes quite a bit of effort to actually spot it. A little further on, though, I find another one that occasionally shows itself nicely—great! While I’m busy, I notice a light still burning in the distance. What if I could line that up behind the bird… After a bit of back-and-forth positioning, it actually works, and instantly the surroundings take on a pleasing darkness. It almost looks as if the bird is singing against the moon. Even though the sun has long since risen, I’ve somehow managed to bring the “night” back into the nightingale. How cool is that? Okay, it’s not exactly the Artemis II mission, but it comes pretty close 😉 .