Veel mensen vinden kleine, bruine vogeltjes saai. Ik niet. Ik vind Coldplay saai. Smaken verschillen gelukkig, zo moet je maar denken. Kortom: ik sta liever bij een uitbundige rietzanger, dan bij een doodsaaie Chris Martin. Stuk minder druk ook, tenminste als je je momenten kiest. Want ik zag deze vogel vrij veel voorbijkomen op de socials de laatste week. Maar toen ik er een kleine drie weken  geleden langs liep was, was er niemand te bekennen. Direct maar even gestopt voor een paar plaatjes. Lekker toch? Goed, kleine bruine vogeltjes vallen normaalgesproken mooi weg in in het riet (zie laatste foto), maar in het felgele raapzaad wordt het opeens aan heel andere verhaal. Dan knallen ze eruit. De vogel in dit blog, op de lisdodden, zat vorig jaar trouwens op precies dezelfde plek volgens mij. Of het was een andere, want inwisselbaar zijn ze dan weer wel, die jongens. Een beetje zoals Chris. Enfin. Ik had er toch maar even weer heerlijk bij staan klikken met mijn camera. Alleen op weg naar huis kreeg ik dat nummer van Coldplay niet meer uit mijn hoofd…

 

Many people find little brown birds (LBJ’s) boring. I don’t. I find Coldplay boring. Tastes differ, thankfully—that’s what you’ve got to keep in mind. In short: I’d much rather stand by a lively sedge warbler than by a deathly dull Chris Martin. A lot less crowded too, at least if you pick your moments. I’d been seeing this bird quite a bit on social media lately. But when I walked past the spot a week or three ago, there wasn’t a soul around. So I pulled over right away to snap a few shots. Nice, right? Small brown birds usually blend in beautifully with the reeds (see the last photo), but in bright yellow rapeseed it suddenly becomes a whole different story. Then they really pop. By the way, the bird in this blog, perched on the cattails, was—if I’m not mistaken—in exactly the same spot last year. Or maybe it was another one; they are pretty interchangeable, those guys. A bit like Chris. Anyway, I ended up happily clicking away again with my camera. Only on the way home, I couldn’t get that Coldplay song out of my head…