Zombie by Yungblud (Idols, 2025)

 

Wanneer je iets wilt fotograferen, is het hebben van focus normaalgesproken goed. Want alleen wanneer je al je aandacht richt op wat je aan het doen bent kom je in een (of: de) juiste ‘flow’. Klinkt zweverig, en dat is het ook – maar wat maakt het uit? Dit is tenslotte maar een foto blog en geen aanzet tot het afschaffen van de democratie of het opblazen van de beschaving. Ergo: het kan allemaal niet zoveel kwaad wat ik hier opschrijf. Maar terug naar wat ik wilde zeggen. De vraag is namelijk wanneer die bewierookte ‘focus’ overgaat in tunnelvisie. Huh? Laat me het uitleggen. Stel je gaat ergens naartoe in de hoop baardmannetjes te zien en te fotograferen. Maar eenmaal ter plaatse is er geen baardman te zien of te horen. Wat doen je dan? Ik zeg: ondertussen kijken of er wat anders leuks is om te fotograferen. Zeker wanneer het licht prachtig is. Het motto: je bent er nou toch. Maar toen deze situatie zich onlangs ergens in vivo voordeed, bleek ik de enige te zijn die er zo over dacht. De andere aanwezigen in het gebied bleven als zombies naar het riet staren, lieten de camera’s in de tas en liepen ongedurig heen en weer, ondertussen mopperend dat de vogels waarvoor ze gekomen waren zich niet lieten zien… Ik probeerde ondertussen een door zonreflectie gecreëerde lichtcirkel precies achter een rietgors te krijgen. Uiteraard met beide oren open (focus!) voor het geval de baardmannetjes zich toch nog zouden laten horen. Dat deden ze niet, maar ik had me toch maar weer even prima vermaakt….

 

When you want to photograph something, having focus is usually a good thing. After all, it’s only when you direct all your attention to what you’re doing that you can enter the right kind of “flow.” It may sound a bit mystical—and it probably is—but so what? This is just a blog, not a manifesto to abolish democracy. In other words: nothing I write here can do much harm. Back to what I was trying to say. The real question is: when does that celebrated focus turn into tunnel vision? Huh? Let me explain. Imagine you go somewhere hoping to see and photograph bearded reedlings. But once you arrive, there isn’t a single one to be seen or heard. What do you do then? I say: look around to see if there’s something else interesting to photograph—especially when the light is beautiful. The motto: you’re here anyway. But when this situation recently occurred somewhere in real life, I turned out to be the only one who thought this way. The other people in the area kept staring at the reeds like zombies, left their cameras in their bags, and paced around restlessly, meanwhile grumbling that the birds they had come for refused to show themselves… Meanwhile, I tried to position a circle of light created by sunlight reflections precisely behind a reed bunting. At the same time, I kept my ears open (focus!) in case the bearded reedlings would make an appearance after all. They didn’t—but I had a great time anyway.